Kolejny poranny spacer - tym razem Śródmieście.
Mmmm... big city!
Jednak głowę zwracam w drugą stronę alei Jerozolimskich, w stronę budynków nie połyskujących w słońcu, z których większość nie olśniewa aż tak nowością i świeżością...
Ale olśniewa. Czasem tylko trzeba się dopatrzeć tych ujmujących szczegółów i zmrużyć oczy, żeby pominąć zaniedbanie lub brud...
Tuż nad Metrem Centrum -
Hotel Polonia. Tutaj szczegół od strony Poznańskiej.
Do budynku hotelu uśmiecha się szczęście: po wojnie uniknął zniszczeń, zaś dość niedawno jego fasada doczekała się remontu.
Tuż obok, na rogu Poznańskiej -
kamienica Rakmana.
Płachta bez reklam, więc może faktycznie pod spodem dzieje się remont? tak by wskazywały elementy u szczytu, które, jeśli dobrze widzę z dołu, rozjaśniały i odmłodniały.
Cieszy to bardzo, bo kamienica ta, wybudowana w latach 1905-06, należy do nielicznych przykładów warszawskiej secesji.
Spójrzmy na te kwiaty i długie łodygi!
Spójrzmy na wijące się kształty nad bramą i urocze twarzyczki witające nad drzwiami!
Tak zazdrościłam Rydze jej secesyjnych kamienic! Pomijając jednak zniszczenia wojenne i komunistyczne, które uniemożliwiają nam w Warszawie cieszenie się stuletnimi kamienicami, to jednak trzeba zwyczajnie zadbać o to, co jednak ocalało. To nie jest naszą mocną stroną. Spacerując deptakiem od metra do Centralnego zawsze z żalem patrzę na te kamienice wzdłuż Alei, widząc w nich intrygujące kształty, które tylko trzeba wydobyć spod brudu i reklam. Może jestem zbytnią optymistystką, ale jednak wierzę, że kwestia najbliższych kilku lat.
Kolejna kamienica to numer 49, kamienica Dawidsohna i Kadyńskiego z 1913.
Fasada o wczesnomodernistycznych detalach; brama za złoceniami:
Kolejna brama, w której się zagłębiam, jest mi dość dobrze znana.
Po pierwsze, to tu w głębi znajdziemy warszawski Fotoplastikon, ponoć jeden z ostatnich na świecie. Po drugie, na górze ma swoje biuro PTTK, gdzie dwa lata temu uczęszczałam na kurs przewodników miejskich. Miło wspominam te klatki schodowe i kwieciste zdobienia ram drzwi.
Secesyjno-roślinne dekoracje komponowały się znakomicie z branżą właścicieli
kamienicy, rodziny Hoserów. Fryz nad bramą jest już świadomym nawiązaniem do Zakładu Ogrodniczego Bracia Hoser.
To kolejna fasada domagająca się oczyszczenia.
Powrót do przyszłości: widok z Pankiewicza:
Zawracam i skręcam w Poznańską.
Na rogu Nowogrodzkiej: gmach Telegrafu i Telefonów z fantastycznym godłem:
Klucząc, dochodzę do
kościoła św. Piotra i Pawła.
Z wnętrza mogę zobaczyć tylko to, co widać przez kratę:
Odbudowany po wojnie kościół podobno niewiele przypomina neogotycko-romański oryginał z XIX wieku.
Z ciekawostek - tuż obok znajduje się
kaplica św. Barbary.
Kaplica ta jest jedyna pozostałością po Cmentarzu Świętokrzyskim, który istniał tu od 1781 przez ponad 80 lat. "Świętokrzyski" - bo założony przez ojców misjonarzy z Kościoła św. Krzyża na Krakowskim Przedmieściu. Był to prekursor warszawskich szpitali "polowych", poza granicami miasta.
Spacer kontynuowałam ulicą Emilii Plater i dalej, do Metra Politechnika.
Korzystam jak zwykle ze Spacerownika
Wyborczej. A także:
