widoki z Pałacu Kultury

Okazuje się, że ostatni raz na tarasie Pałacu Kultury byłam 10 lat temu! Fotki z 2012 roku można podejrzeć tutaj - niestety wtedy nie przedstawiłam fotograficznie wszystkich stron świata.

Przez ten czas na pewno przybyło wieżowców, co trochę urozmaica ogólnie płaską panoramę. W 2012 Żagiel Libeskinda dopiero się budował.

I optymistyczny akcent, w który bardzo chciałabym wierzyć...

kaplica p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa

Uwielbiam spacery po „nie moich okolicach” i spontaniczne odkrycia. Takim odkryciem tej jesieni była neogotycka kaplica p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Oficjalny adres to ulica Brzeska 12, jednak ja znalazłam ją idąc ulicą Markowską.

Kaplica została wzniesiona w 1910 z inicjatywy sióstr Kanoniczek, które posługiwały w dawnym szpitalu kolei Skarbowych Nadwiślańskich. Następnie pełniła rolę kaplicy przyszpitalnej szpitala im. Michała Okońskiego i obsługiwana była przez księży Pallotynów.

Kaplica była zamknięta, więc nie mogłam zajrzeć do środka. Najwięcej informacji i fotek wnętrz znalazłam na blogu Stowarzyszenia Michałów, stąd wiem, że powierzchnia kaplicy to ok. 30 m kw., co prawdopodobnie czyni obiekt najmniejszym kościołem na Pradze. Ołtarz ustawiony jest w sposób analogiczny do świątyń przedsoborowych, gdy kapłan odprawiał mszę stojąc tyłem do wiernych.

W środku znajduje się obraz Matki Boskiej Stolicy Mądrości, wzorowany na wizerunku „Sedes Sapientiae” jezuity Marko Ivan Rupnika z 2000 rok. Wokół obrazu działa ruch rodzinny. Więcej o obrazie znajdziecie tutaj, a tutaj o rzymskiej ikonie.

Kaplica, jak i okoliczne budynki mają status zabytku. Uwagę zwracają także sąsiadujące modernistycznie zaokorąglone budynki poszpitalne.

Teren ten od XIX wieku związany był z koleją. Najpierw w latach siedemdziesiątych zostały wzniesione tu obiekty Szkoły Technicznej Kolei Terespolskiej. Od 1900 roku w znacznie rozbudowanych budynkach rozpoczął tu swoją historię Szpital Kolejowy - zlikwidowany około 2007 roku. Tradycje dawnego szpitala kontynuuje od 2009 roku prywatne Praskie Centrum Medyczne.

Oprócz wymienionych w tekście linków, korzystałam także z Ulica Brzeska 12 - Praga Północ | Warszawa (twoja-praga.pl)

gmach Związku Zawodowego Pracowników Samorządu Terytorialnego RP, Al. Jerozolimskie 91

Kamienica zaprojektowana została przez Leona Suzina oraz Bohdana Krzemieniewskiego w latach 1933-36.

Płaskorzeźba nad wejściem do gmachu pochodzi z 1936 i po wojnie została wzbogacona o słówko "Ludowej".

Przedwojenny wygląd kamienicy można podejrzeć na stronie Warszawa1939.

Kamienica Rostkowskiego, Al. Jerozolimskie 99

Numer 99: Kamienica Rostkowskiego z 1911. Nietypowo posiada podwórze otwierające się na ulicę. Została zaprojektowana przez szkockiego architekta Arthura Gurneya. Jej mocarna fasada zmiękczona jest posecesyjnymi dekoracjami. Na stronie Warszawa1939 widać, o ile skromniejsza i ustatkowana stała się jej bryła w wyniku powojennej odbudowy.

Powyższe zdjęcia pochodzą ze spaceru w 2014. W kwietniu 2019 kamienica ciągle nie wyglądała na odnowioną.

galeria rzeźb na Gocławiu

W trakcie mojego szwendania po Gocławiu podczas pierwszego pandemicznego zamknięcia, monotonność blokowisk urozmaicały mi rzeźby ustawione na skwerach, między blokami... Powstały w latach 1978-80 w trakcie plenerów rzeźbiarskich studentów Akademii Sztuk Pięknych. Plenery były finansowane przez Pracownię Zagospodarowania Przestrzennego działającej przy spółdzielni Mieszkaniowej "Osiedle Młodych" - czyli obiekty te powstały celowo, by udekorować przestrzeń miejską. 

Czesław Kozanowski, "Wzlot"

Ludwik Ferenz (bez tytułu)

Barbara Falender, "Hommage a Alina Szapocznikow"

Jerzy Teper (bez tytułu)

Stanisław Michalik, "Płomień"

Czesław Kozanowski, "Nike"

Marek Sarełło, "Upadek Ikara"

Rzeźb jest więcej, do znalezienia także na innych osiedlach Pragi Południe.

Rzeźby wykonane są z kamienia, głównie piaskowca i marmuru. Jak każdy materiał, tak i ten narażony jest na niszczenie z upływem czasu. Zauważył to mieszkaniec Pragi Południe, który w tym roku zgłosił do budżetu obywatelskiego projekt renowacji kilku z rzeźb. Niestety, projekt nie został wybrany w głosowaniu.

"Ikaria" Mitoraja

 O warszawskich "mitorajach" opowiadałam już w innym wpisie. Dziś o "Ikarii" - dziele, które stanęło na dziedzińcu Pałacu pod Blachą na początku tego roku i będzie zdobić tę przestrzeń do końca 2021.

Prezentowana kopia została odlana w 1996 i pochodzi z prywatnej kolekcji.

Przyczynkiem do tej czasowej ekspozycji jest jubileusz Zamku Królewskiego. W tym roku minęło pięćdziesiąt lat od podjęcia decyzji o odbudowie. Jubileusz potrwa w sumie trzy lata - aż do 50. rocznicy oficjalnego otwarcia odbudowanego Zamku (2024).

"O poprawie Rzeczypospolitej"

Kancelaria Rady Ministrów. Sala posiedzeń Rady Ministrów, w której co wtorek obraduje rząd, nosi imię Andrzeja Frycza Modrzejewskiego. Przed wejściem do sali w oszklonej gablotce leży otwarta księga. Jest to dzieło Modrzejewskiego „O poprawie Rzeczypospolitej”.

Modrzejewski (1503-1572) był pisarzem politycznym okresu renesansu, myślicielem oraz sekretarzem królewskim. „O poprawie Rzeczypospolitej” wydał po łacinie w 1551 roku. Dzieło zawiera analizę ustroju Rzeczypospolitej oraz koncepcję reformy kraju w dziedzinie życia politycznego, prawodawstwa, szkolnictwa i stosunków z Kościołem. Wizja przedstawiona przez Frycza była próbą wskazania właściwego postępowania osobom sprawującym władzę.

Dzieło w wersji ocenzurowanej na język polski przetłumaczono w 1577 roku, a pełny tekst polski ukazał się w 1953 roku. W związku z polemicznym charakterem pism Frycza, znalazły się one na indeksie ksiąg zakazanych, a sam autor atakowany był jako heretyk! mimo że stanowczo opowiadał się za jednością chrześcijaństwa.

Eksponowana tutaj księga to faksymil wydania z 1577, którego oryginał zachowany jest w zbiorach Biblioteki Jagiellońskiej. Moje kaligraficzne serduszko westchnęło. Prezentowana kopia pokazuje, że dzieło wydane było w pięknej gotyckiej czcionce.

Oryginał zaś wydaje się być napisany italiką, z tym że strona tytułowa to pismo humanistyczne. 

Na stronie Pamięć Polski można poczytać o tym dziele więcej, niż ja tu napisałam.

Natomiast, gdyby kogoś interesowała treść księgi, to wersję nieocenzurowaną w formie PDF można przeczytać dzieło tutaj. Zupełnie współczesną czcionką😄