Dzwon Pokoju II

Sequel do mojego wpisu sprzed lat, kiedy strapiona pisałam o "dzwonnicy pokoju", zniknięciu dzwonu i braku perspektyw na jego powrót do Warszawy

Tymczasem... powrót dzwonu!

Cztery lata temu we wrześniu odsłonięto nowy dzwon pod nową pagodą, w nowym miejscu. W uroczystości uczestniczyli ambasador Japonii w Polsce, władze dzielnicy, państwo Wajdowie (którzy są miłośnikami Japonii i jednymi z inicjatorów powstania centrum Manggha w Krakowie).... Wydarzeniu towarzyszyły imprezy promujące kulturę Japonii.

Dzwon obecnie znajduje się na terenie Służewskiego Domu Kultury, tuż obok eleganckiego drewniano-szklanego kompleksu zabudowań nad dolinką służewiecką. Świetna lokalizacja: wśród zieleni, w zacisznym miejscu i - pod czyimś okiem...

W pobliżu zasadzono miłorząb japoński oraz postawiono słup, na którym w dwóch językach wypisano modlitwę o pokój.

Ulokowanie dzwonu tutaj sprawiło, że w Służewski Domu Kultury częściej organizowane są wydarzenia związane z Japonią. Wśród nich największe Matsuri, coroczny festiwal kultury japońskiej, który przeniósł się tu z Torwaru (a wcześniej odbywał się w Parku Agrykoli).

Ostatnio miałam okazję mówić o tym dzwonie w krótkim felietonie w Warszawskim Dniu TVP3 ^_^
Felieton rozpoczyna się  00:46.


Dla porównania - dzwon pokoju w Hiroshimie wygląda tak...

Fascynujące jest dla mnie, że podczas gdy my staramy się zapewnić dzwonowi jak najbardziej "japońskie" otoczenie - w Japonii wygląda to zupełnie inaczej 😄  Sam dzwon jest też inaczej ozdobiony: znajduje się na nim mapa świata oraz grecka maksyma "poznaj siebie" po grecku, japońsku i w sanskrycie. 

Japońskie dzwony cechują się inną konstrukcją - ich "serce" znajduje się na zewnątrz. W przypadku dzwonu służewieckiego nie zauważyłam tej części - spodziewam się, że jest mocowana tylko na specjalne okazje, żeby entuzjaści dzwonienia nie przeszkadzali okolicznym mieszkańcom 😊 

A "specjalne okazje" to w naszym przypadku Międzynarodowy Dzień Pokoju (obchodzony we wrześniu) oraz rocznica rozpoczęcia II Wojny Światowej.

kariera pewnej bramy

Ulica Podskarbińska. Do Parku Obwodu Praga AK prowadzi okazała stylowa brama. Ponoć liczy sobie ponad sto lat i pochodzi z zakładu kowalskiego Romana Szewczykowskiego. Przed wojną znajdowała się w Śródmieściu, być może w kamienicy na ulicy Wilczej. Po wojnie trafiła na praską stronę i przez lata niszczała w kamienicy przy ulicy Szaserów. 

Jak to się stało, że została zauważona, wyremontowana i wyeksponowana właśnie tu? Czyż to nie finał jak z bajki? Wejście do parku zdobi od 2005.


Sam park został założony w 1953. Przez ostatnie półwiecze nosił kilka imion: Hanki Sawickiej, Romana Dmowskiego - obecne wezwanie nadano mu w 2005. Także w tym czasie dokonano prac remontowych i nadano mu obecny wygląd.

(zdjęcia zrobione jesienią 2011)

Noc Muzeów 2018

Już częściowo wiem, jak będzie wyglądała moja tegoroczna noc muzeów - wybiorę się na pokaz tańca indyjskiego w Muzeum Azji i Pacyfiku. Będą brały w nim udział moje koleżanki prowadzone przez cudowną instruktorkę Magdę Niernsee.

Tymczasem nie jest jeszcze za późno na krótką relację z minionej Nocy Muzeów, w maju 2018...

Na podstawie doświadczeń lat wcześniejszych opracowałam następującą metodę: wybrać jedną wartą odwiedzenia, ale potencjalnie zatłoczoną lokalizację - zacząć od niej, a później udać się do mniej nawiedzanych, bardziej niszowych miejscówek.

W maju poprzedniego roku zaczęłam od Ministerstwa Sprawiedliwości.

Ministerstwo zostało wybudowane w latach 1929-30 jako modernistyczny apartamentowiec. Funkcje państwowe przejął w 1945, najpierw jako Biuro Bezpieczeństwa Publicznego, a od lat 90 - już jako gmach ministerstwa.
"Cele bezpieki" zostawiłam sobie na kameralne zwiedzanie przy innej okazji, a skupiłam się na wnętrzach.
Oprowadzeni zostaliśmy przez salę Komisji Weryfikacyjnej...

...salę spotkań dyplomatycznych...

...a na koniec wysłuchaliśmy wykładu kryminologów o identyfikacji zwłok.
Prawdę mówiąc po wspaniałościach gmachu Ministerstwa Edukacji sprzed 3 lat poprzeczka była bardzo wysoko postawiona -  Muzeum Sprawiedliwości nie sprostało moim oczekiwaniom. Niemniej można znaleźć tam wiele architektonicznych i historycznych smaczków.

Następnym moim przystankiem było Muzeum Spółdzielczości.

 Muzeum jak muzeum... ale budynek! co prawda na skutek wojennych zniszczeń i późniejszych przebudów jego kształt różni się nieco od oryginalnego. Ciągle jednak zarówno bryła jak i detale architektoniczne przyciągają uwagę... przyciągają subtelnie i cieszą oko.

Stąd na Plac Bankowy. Urząd Miasta (dawny Pałac Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu) nie był w moich planach. Podeszłam, skoro byłam w pobliżu, jednak - kolejki, jak można było się spodziewać.

Udałam się więc do mojego właściwego celu, czyli Głównego Urzędu Miar.

Tam jeden z pracowników oprowadził po wystawie poświęconej - a jakże - różnym urządzeniom mierniczym oraz historii samego urzędu. 

Znajdowało się tam także sporo stoisk z różnych powiązanych dziedzin nauki. Dzieciakom oraz osobom z bardziej ścisłym umysłem chyba się podobało...

Moja noc muzeów na tym się skończyła.

Relacja krótka, ale planuję pogłębić opisy poszczególnych budynków w osobnych wpisach.

Kamienica Gustawa Pala

Tak się składa, że sporadycznie jestem kocią nianią. Odwiedzając koty zwiedzam Warszawę. Z tej okazji w wakacje tydzień spędziłam w modernistycznej kamienicy przy Alejach Jerozolimskich.

Oszczędne kształty tworzące grę światła i cienia na fasadzie oraz elewacja obłożona piaskowcem sugerują okres przedwojenny jako czas powstania (1937-38).
W holach jest jeszcze bardziej elegancko, witają nas marmury i oświetlenie w stylu art deco.

Zwracają też uwagę elementy metalowe, kute bramy, kraty do kaloryferów, poręcze...

W korytarzach geometryczne posadzki.

Do części frontowej przylegają trzy oficyny. Jak przystało na lata trzydzieste, podwórze jest otwarte i dość jasne.
Kryje się na nim dziki zwierz... oraz Maryjka z nieproporcjonalnie małymi dłońmi...

Kamienica została zaprojektowana przez Józefa Gerbalda i Romana Sigalina dla Gustawa Pala, przedsiębiorcy i właściciela Fabryki Przetworów Chemicznych F.A. Pal "Dobrolin".
Więcej o rodzinie Palów oraz o zakładach można przeczytać na przykład tutaj.

Na elewacji znajdziemy też informację, że w domu tym mieszkała Ida Kamińska, wybitna aktorka teatru żydowskiego. Było to jej ostatnie warszawskie i polskie mieszkanie przed emigracją w 1968 r.

I jeszcze do poczytania:

• o "Dobrolinie" Fabryka Przetworów Chemicznych “Dobrolin” Braci Palów (tubylotustalo.pl)
• o duecie architektów: Życie i twórczość architektów Jerzego Gelbarda i Romana Sigalina* | Raz w miesiącu zwykle o architekturze (wordpress.com)

zygmuntówka

Przerwa w trakcie niedzielnego spaceru. Weszłam do cukierni przy Rondzie Wiatraczna i zdałam sobie sprawę, że nie jadłam wcześniej zygmuntówki.

Zygmuntówka (na zdjęciu w towarzystwie krówki) powstała w 2009 w ramach konkursu na warszawskie ciastko. Konkurs ogłoszony został przez Ratusz i Cech Rzemiosł Spożywczych. Jury, w skład którego wchodzili cukiernicy i znane gwiazdy pod przewodnictwem prezydent miasta, brali pod uwagę smak, wygląd i nowatorstwo. Nazwę zaś wybrali internauci. Zwycięskie ciastko stworzył Witold Teledziński, właściciel cukierni NOVA.

Spód ciastka to migdałowa babeczka wypełniona musem czekoladowym, konfiturą żurawinową i bitą śmietaną, przykryta bezą w kształcie korony. 

Mi pasuje! miałam co prawda wrażenie, że w wersji na moim talerzu bita śmietana została zastąpiona serkiem mascarpone, acz nie sądzę, by był to zły pomysł.

A miejscówka, do której trafiłam to Olczak i syn, cukiernia oryginalnie z Piastowa. Jej najstarsza warszawska filia od 1994 znajduje się na ul. Solec.

bulwary - ciąg dalszy

Byliście już w tym roku na bulwarach? Kilka dni tchnęło już wiosną bardzo, więc pewnie tak.

Od stycznia można zagościć na najnowszym odcinku między Mostem Świętokrzyskim, a Tamką.

Kiedy byłam w tym miejscu w zeszłe wakacje, trafiłam w labirynt prowizorycznych płotów odgradzających przechodniów od placu budowy. Jak miło w końcu zobaczyć, co z tych prac wynikło.

Po pierwsze, wynikła przestrzeń 👧 Od miasta idzie się szerokim placem, na środku którego znajdują się fontanny / kurtyny wodne wtopione w chodnik. Już widzę w lecie te dzieciaki i psy biegające w te i nazad przez ściany wody.

Za fontannami, tak jak stała, Syrena z 1939. Nareszcie widoczna i wyeksponowana.

Od jej stóp, a właściwie od jej ogona, ku rzece spływa strumień. Jak i fontanna na górze, tak i ten strumień wtopiony jest w chodnik. Tu jednak zostało to zaaranżowane inaczej – dlatego lepszym określeniem jest „strumień”. Woda spływa ze ściany, następnie skrywa się pod chodnikiem, by znów wybić z chodnika metr dalej. W dnie strumienia widać wmontowane oświetlenie - latem strumień będzie podświetlony, co pewnie dawało fantazyjny efekt.

Poza tym na tym fragmencie bulwarów jak i na pozostałych pociągnięto deptak, ścieżki rowerowe, wkomponowano zieleń. Na trawnikach ustawiono hamaki :)

Kamienica Wasiutyńskich, Mokotów

Żółty tynk na kamienicy nie sugeruje zacnego rodowodu, ani wartości zabytkowych. Jednak z tablicy informacyjnej dowiemy się, że budynek został zaprojektowany przez duet uznanych architektów.

Józef Szanajca i Bohdan Lachert dostali zlecenie na kamienicę dochodową od inżyniera Zbigniewa Wasiutyńskiego. Poznali się z nim w pierwszej połowie lat trzydziestych w kontekście konkursu na planowany most im. J. Piłsudskiego. Z mostu nic nie wyszło, ale znajomość była kontynuowana. I tak architekci stali się autorami kamienicy własnej inżyniera, która stanęła na Okolskiej w latach 1938-39.

Charakterystycznymi elementami dzieł Lacherta i Szanajcy były takie szczegóły jak zaokrąglone rogi budynku, czy rzędy okien: tutaj długie pasy od strony skarpy oraz rzędy małych kwadratowych okienek na elewacjach bocznych.

Część budynku miała być wynajmowana, natomiast dla właściciela zaprojektowane było ostatnie piętro z przestronnym tarasem. Inżynier w trakcie pracy mógł podziwiać widok na dolny Mokotów i dalej na rzekę... Wtedy panorama nie była jeszcze zakłócona dzisiejszą zabudową.

W trakcie wojny budynek doznał uszkodzeń, ale przetrwał. Niestety powojenne remonty i ocieplenia doprowadziły do zmian w wyglądzie: ubytki w elewacji łatano betonem, a oryginalna elewacja z szarej cegły została przykryta tynkiem. Skarpa, która wtedy zaczynała się tuż pod kamienicą, oddaliła się od niej o jakieś 100 m. Zmienił się też właściciel, na mocy dekretu Bieruta...
Nie dziwi, że na wiele lat zatarła się pamięć o historii budynku.

Przywracaniem pamięci zajął się w ostatnich latach nowy lokator, który dokopał się do informacji o rodowodzie swojego nowego mieszkania. Stąd tablica informacyjna na płocie - wynik lokatorskiej inicjatywy. W planach był / jest też gruntowny remont. Czy dojdzie do niego w najbliższym czasie? z fanpage'a na FB wynika, że projekt rewitalizacji przeszedł w kolejną fazę realizacji (wpis z kwietnia 2018). Trzymam kciuki.


Informacje:

• Zapomniana historia budynku. 
• Okolska 3 - fanpage